تأثیر تحولات سوریه و عراق بر منطقه گرایی ایران و ترکیه (2015-2011)
کد مقاله : 1019-IRFP-FULL
نویسندگان:
1علی آدمی، 2میلاد خسروی نژاد *
1دانشگاه علامه
2فارغ التحصیل
چکیده مقاله:
منطقه گرایی امروزه یکی از الزامات سیاست خارجی کشورها را شکل می دهد. توجه به مناطق پیرامونی و پتانسیل های خاص آن، دولت ها را به سمت راهبرد های منطقه ای رهنمود می کند. کشورها تلاش دارند با استفاده از نقش منطقه ای خود به افزایش قدرت بین المللی خود بیافزایند. ایران و ترکیه نیز دو کشور مهمی هستند که به لحاظ شرایط خاص آنها در خاورمیانه، به دنبال افزایش نقش منطقه ای و جهانی می باشند. تحولاتی که از سال 2011 در سوریه و عراق آغاز شد یکی از رویدادهایی است که می تواند بر منطقه گرایی دو کشور تأثیر گذار باشد. براین اساس، سؤال پژوهش حاضر این است که تحولات 2011 سوریه و عراق چه تأثیری بر منطقه گرایی ایران و ترکیه داشته است؟ فرضیه نیز بدین گونه است که تحولات منطقه با توجه به فراهم آوردن فرصت ها و چالش های مشترک منطقه ای نگاه ژئوپلتیک ایران و ترکیه را تقویت کرده است. با استفاده از تز مجموعه های امنیتی منطقه ای مکتب کپنهاک این چالش ها و فرصت ها در قالب سه پاردایم بررسی کرده ایم که عبارتند از: وابستگی متقابل امنیتی، الگوهای دوستی و دشمنی و همبستگی های فرهنگی و نژادی. منطقه و تحولات آن در این پژوهش تأکید بر کشورهای پیرامونی دو دولت از جمله سوریه و عراق است. بر اساس یافته های پژوهش ، فرصت های سیاسی، ایدئولوژیکی و چالش های امنیتی موجب تقویت منطقه گرایی جمهوری اسلامی ایران و ترکیه پس از تحولات منطقه شده است.
کلیدواژه ها:
منطقه گرایی، سیاست خارجی، مکتب کپنهاگ، امنیت منطقه ای، تحولات منطقه ای
وضعیت : مقاله برای ارائه به صورت پوستر پذیرفته شده است