«برجام» در پرتو «نظریه سیستم‌ها»
کد مقاله : 1094-IRFP-FULL
نویسندگان:
امیر هوشنگ میرکوشش *1، رضا کدخدازاده2
1دانشگاه آزاد شاهرود
2دانشجو، دانشگاه تهران
چکیده مقاله:
برنامه هسته‌ای ایران از سال‌های آغازینِ هزاره دوم همواره یکی از مناقشات اصلی روابط بین‌الملل بوده است. پس از انجام چندین دور مذاکرات، طی توافقی که بین ایران و گروه ۱+۵ منعقد شد و با نام «برنامه جامع اقدام مشترک» یا «برجام» از آن یاد می‌شود، تنش‌های این مناقشه تا حدود زیادی فروکش کرد. با این وجود، مخالفت با این توافق، مدت‌ها پیش از امضای آن از درون کشورهای طرف قرارداد، خاصه ایران و آمریکا آغاز شده بود. مخالفت با «برجام» در داخل ایران به میزانی بود که بسیاری حتی عنوان می‌کردند امکان اجماع داخلی در حاکمیت ایران برای پذیرش آن وجود ندارد. برخی حتی پای را فراتر گذاشته و اختلافاتی که در این مورد بین نهادهای حاکمیتی در ایران وجود داشت را از عوامل فروپاشی درونی نظام سیاسی کنونی ایران می‌دانستند. اما در نهایت، اجماع در درون حاکیت ایران حاصل و توافق «برجام» پذیرفته شد. حال این پرسش مطرح می‌گردد که چگونه می‌توان «برجام» را نشانه‌ای از پویایی نظام سیاسی کنونی ایران دانست؟ در پاسخ و با تکیه بر «نظریه سیستم‌ها» ، بحث اصلی مقاله حاضر این است که میان پذیرش توافق «برجام» از سوی ایران و پویاتر شدن نظام سیاسی ایران رابطه همبستگی مثبت وجود دارد.n نگارندگان ضمن آزمون فرضیه فوق، با بررسی عواملی که منجر به پذیرش «برجام» از سوی ایران شد با استفاده از «نظریه سیستم‌ها»، به تبیین آن در راستای منافع ملی ایران می‌پردازند. روش تحقیق مورد استفاده در این مقاله، روش کیفی بوده و روش تجزیه و تحلیل اطلاعات، تبیینی تحلیلی است.
کلیدواژه ها:
کلید واژه: برنامه هسته ای؛ توافق هسته‌ای؛ برجام؛ نظریه سیستم‌ها؛ منافع ملی.
وضعیت : مقاله برای ارائه به صورت پوستر پذیرفته شده است