تبیین عوامل همگرا و واگرا در روابط ایران و کشورهای آسیای مرکزی
کد مقاله : 1104-IRFP-FULL
نویسندگان:
مهناز گودرزی *1، مجتبی بابایی2
1عضو هئیت علمی دانشگاه آزاد واحد اصفهان(خوراسگان)
2دکترا روابط بین الملل دانشگاه آزاد واحد اصفهان(خوراسگان)
چکیده مقاله:
منطقه آسیای مرکزی پس از پایان سلطه اتحاد جماهیر شوروی در حوزه های مختلفی مانند ژئوپلتیکی ( محل تلاقی قدرت های منطقه ای و فرامنطقه ای )، ژئواستراتژیکی، ژئواکونومیکی ( منابع عظیم انرژی، بویژه نفت و گاز حوزه خزر ) و ژئوکالچر ( به ویژه در چارچوب نظریه برخورد تمدن های هانتینگتون و بستر های مناسب برای خیزش حرکت اسلام گرایی ) دارای اهمیتی روز افزون در نظام بین المللی شد، به گونه ای که برآیند این تحول را باید شکل گیری یک «بازی بزرگ جدید» دانست که جایگزین «بازی بزرگ» در چارچوب رقابت های قرن 19 شده است . زیر سیستم آسیای مرکزی، یکی از اصلی ترین و امنیتی ترین محیط امنیت ملی ایران محسوب می شود که مجموعه ای از تهدیدات و فرصت ها را در درون خود داراست. از پنج کشور آسیای مرکزی دو کشور ترکمنستان و قزاقستان با ایران مرز خاکی و آبی دارند و سه کشور ازبکستان، قرقیزستان و تاجیکستان هیچ مرز مشترکی با ایران ندارند. تحت چنین شرایطی، سیاست خارجی ایران با چالش ها و فرصت هایی روبرو است که شناخت صحیح آن ها می تواند زمینه ساز اتخاذ و پیگیری یک سیاست خارجی واقع گرا، پویا و مطابق منافع ملی ایران باشد که در این مقاله سعی می شود به مهمترین عوامل همگرا و واگرا در روابط ایران با کشورهای آسیای مرکزی پرداخته شود .
کلیدواژه ها:
سیاست خارجی، ایران، آسیای مرکزی، همگرایی، واگرایی
وضعیت : مقاله برای ارائه به صورت پوستر پذیرفته شده است