سیاست خارجی ایران: گرایش به اتحادیه اروپایی یا سازمان همکاری شانگهای
کد مقاله : 1146-IRFP-FULL
نویسندگان:
محمد علی سوری *1، صادق سالاروند2
1دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی تهران
2دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی و دانشجوی کارشناسی ارشد روابط بین الملل دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)
چکیده مقاله:
ایران در هیچ یک از سازمان های بین المللی موثر عضویت ندارد و این امر آسیب پذیری سیاست خارجی آن را بالا برده است. این عامل باعث شده که در روابط خارجی، ایران متحمل هزینه های سنگینی شود. اتحادیه اروپایی و سازمان همکاری شانگهای دو سازمانی هستند که از موقعیت و وزن ویژه ای برخوردارند و ایران سعی کرده است که بتواند مبادلات خود را با آنها توسعه دهد تا آسیب پذیری سیاست خارجی خود را مخصوصا در مقابل آمریکا کاهش دهد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل تنش زا و تنش زدا در گرایش سیاست خارجی ایران به دو سازمان همکاری شانگهای و اتحادیه اروپایی است. برای این کار با روش تحلیلی و گردآوری داده ها از منابع کتابخانه ای، یافته های پژوهش عبارتند از: موضوعات هنجاری(دموکراسی، حقوق بشر و...)، اهداف دراز مدت سیاست خارجی ایران، تروریسم، مسئله هسته ای ، صلح خاورمیانه و بحران های سیاسی و امنیتی اخیر خاورمیانه همچون سوریه. در این پژوهش این نتیجه حاصل شده که، اتحادیه اروپایی به دلیل عوامل فوق موانع فراوانی را بر سیاست خارجی ایران وضع کرده و روابط خود را با آن مشروط ساخته، ولی از سوی دیگر به علت نبود این اختلافات با سازمان همکاری شانگهای، ایران می تواند به عضویت سازمان درآید و در کوتاه مدت آسیب پذیری خود را کاهش دهد ولی دموکراسی سازی و رعایت استاندارد های اتحادیه اروپایی در راستای تنش زدایی با این اتحادیه می تواند در بلند مدت سناریوهای مطلوبی را بر سیاست خارجی ایران مطرح نماید.
کلیدواژه ها:
اتحادیه اروپایی، شانگهای، سیاست خارجی، تنش زایی، تنش زدایی
وضعیت : مقاله برای ارائه به صورت پوستر پذیرفته شده است